tag:blogger.com,1999:blog-212017522011-07-08T06:22:54.738+03:00esenliklernoreply@blogger.comBlogger971100tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-85620660107635361182010-05-12T03:21:00.002+03:002010-05-12T03:24:19.551+03:00

"Bu geceden ruhun mu yoksa bedenin mi azad edilsin?" diye sual olundu. "İkisi de" dedim. "Cevap veren bedendir, o halde o kalsın, ruhun azad edildi" dendi; yüklüğe kaldırıldı..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-73883586773403858062010-01-18T02:51:00.002+02:002010-01-18T03:00:42.770+02:00

Yok, ikinci olmadığı kesin bu paradigmal değişimin! Hayatta olmadığı kesin elbette ama bizzat “camaçık” mecrasında da ikinci olmadığı kesin. (Merak eden süreçleri ve değişim-dönüşümleri, oluşumudan nihayetlenmesine, takip dahi edebilir; kayıtları aşağıda mevcut.) Dolandım geldim damlarda deli divane lakin yeterince delirememişim mi yoksa yitirecek yeterince aklım mı yoktur bilemedim de yine

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-2140327806615259282008-10-14T01:20:00.000+03:002008-10-14T17:06:51.707+03:00

yok bitti yetti..odada dört dolanıp durmalar da güzel.. ve muhakkak ya buraya ya bir başkasına yine geri dönüş-ler olacak.. ama şimdi odadan çıkıp yapıyı gezinme, dolaşma vakti.. apaçık dama çıkıp göğü seyretme vakti..binadan çıkışlar yahut damdan atlayışlar mı??bilmem, belki gelir vakti..velhasıl; kapattık dükkanı..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-44554554123688930142008-09-20T05:06:00.001+03:002008-09-20T05:06:33.315+03:00

"kötü bir taklitçiden daha kötüsü iyi taklitçidir.."

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-69243834778965429862008-09-20T05:02:00.001+03:002008-09-20T05:02:52.115+03:00

Orada, duruyor ve gidiyor.. Anlamsızca, anlamı kendinden menkulce.. En başta kişisel hatalar ve eksikliklerle bezeli, süslü ve bir o kadar basitliğin gizeminde, tek hamleyle ortaya çıkanın ihtişamında kendini imzasını hükümsüz kılarcasına geri çekerek ve yine yeniden bir o kadar da insan oluşun, lam’ı geçip de elif oluşun hükmüyle ve emriyle nicesinden noksanlığı ve insaniliği bir kalemde hırka

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-43259756905685866002008-09-20T04:43:00.000+03:002008-09-20T05:02:05.033+03:00

Hayat; duruyor işte orada, şuracıkta, bir adım ve kulaç mesafede de sanki uzanılmasını bekliyor kendisini sunmak için. Ve işte hayat, bir o kadar uzakta ve alakasızca ve anca kurmacadan ibaret. “Kendi dünyasında kendisini yaşamaya meyletmiş” bir kimse için ne acı dışarıda da bir hayat olduğunu fark etmek. Hem de daha kendi dünyasını keşfe bile girişememiş ve dahi zerre gıdam yolu onca sene ve

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-44960118320657814812008-09-14T16:04:00.001+03:002008-09-14T16:04:40.723+03:00

kendin ol!Handiyse en insanisinden ve derininden dilekle karışık bir emir ve temenni cümlesi; kendini bil & kendin ol! Oysa bir yanı o denli havada ki; hani olmam gereken bir şey mi var, ona mı yönelmeliyim de onu mu kuşanmalıyım yoksa üzerimden tüm pislikleri ve etiketleri sıyırıp ve onlardan arınıp huzura girercesine mi kendim olmalıyım? Acep süreçle ve istek ve dirayetle mi bir inşa var yoksa

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-15703205057374259972008-07-29T11:54:00.000+03:002008-07-29T11:55:42.050+03:00

Olması için hiçbir sebep olmayanla olmaması için hiçbir sebebin olmadığı arasındaki o eşsiz uçurumda beliriveren hayat; tercihlerin yahut isteklerin veya yapabilirliklerin giremediği harikulade bir şato veyahut acizliklerin yüze vurulduğu, korkularının insanı hepten ele geçirdiği, en karanlık ve habis yönlerinin aynadan daha aşikarca gözler önüne serildiği bataklık. İşte cancağız, bu ikisi

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-86221917821551788302008-07-04T03:44:00.000+03:002008-07-04T03:45:23.767+03:00

Nasıl olur da bir yaşam, yaşanmaya değer kılınabilir? Ve nasıl olur da yegane gerekçesini yaşamasından ve kendinden haricen bir noktada bulabilir? En esaslısından zayıfına pek çok istinat noktası yığılırken acep kaç tanesi kıyasıya bir yıkım ve sorgulama karşısında direnebilir? Oysa bir “eser” nispetinde kendi anlamını kendisinde bile bulamayan bir yaşam için öyle mi? Bir yanda ortaya çıkmak ve

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-44711761310239523152008-05-02T02:03:00.002+03:002008-05-02T02:07:09.535+03:00

Nereye nasıl koyacağız bu şartları şaşırdım yahu. Tamam bir yerde onlardan bağımsızca esenliğimiz ve dirliğimiz. Değil mi ki onlara bağımlı ve mahkum olmak beraberinde gereksiz bir koşullanma ve şartlanmayı getiriyor. Ve dahası ancak ve ancak yaşanmışlıklar üzerine kurulabiliyor benliğimiz de bize yetmiyor da öte dünyaları istiyoruz, başkaca mümkünlükler peşine düşüyoruz. Ama işte bir o kadar da

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-51537755005105916462008-05-02T01:37:00.000+03:002008-05-02T01:38:36.419+03:00

Tamam nihayetinde güzel özetliyorsun derdini; tam olarak anlam veremediğin bir şeylerin peşine düşmüş de onları izaha çabalamadasın. Ama kuzum önce anlamaktan ne anladığını de hele. Ve bir o kadar da ne menem bir şeyin peşinde olduğunu. Anlamadığın bir şeyleri anlatmaya çabalamanın zorluğundan dem vurma hiç. Zira baştan yok saymıyor musun denetlenmeyi ve izahatta ne denli yol aldığının

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-44594950041996626652008-02-21T04:24:00.002+02:002008-02-21T04:26:52.468+02:00

Ne vakit ve nasıl dile dolandı bilemesem de nicedir önem arz eden bir kelime bu benim için. Sanki çok daha girift ve hatta sihirli bir manaya işaret edercesine kullanmadan ve daha çok da dilemeden edemiyorum yeri geldikçe. Değil mi ki kişinin esenliği yerinde gerisine ne gam-tasa sanki. Şu hayatta göz dikilesi hedefler içerisinde daha bir ayrıcalıklı hedef gibi gözüküyor. Hatırı sayılır bir kimse

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-20168955559985729852008-01-14T07:07:00.001+02:002008-01-14T07:07:43.018+02:00

İnanmakta kimi vakit kendimin bile zorlandığı bir masal anlatıyorum. Sonu nere varır, nereye bağlanır hiç bilmiyorum. Sığınabileceğim yegane şey zaten bu açık uçluluk ve bir de yine kendime inandırmakta zorlansam bile şairanelik. Nasıl bana yapıştığını bilmediğim ve yakamdan atmaya kalksam da başaramadığım biganelikle bezeli naifliğe sığınmış hem de. Tek bildiğim bir şeyler anlatmam gerekiyor ve

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-85758921863089778902008-01-07T00:56:00.000+02:002008-01-07T00:57:51.248+02:00

Belki de hakikati bulmak yahut onu aramak yerine ona teslim olmak ve bilinmezliğiyle huzur bulmak daha yol aldırıcı. Hele ki alınmak istenen bir yol yoksa ama akla düşmüş yolda olma ve kalbe yer etmiş onun arzusu her şeye karşın ve tüm duraklara rağmen yok edilemiyorsa kaybı hissetmektense gelinen noktaya sarılmak en azından gününü kurtarabilir. Değil mi ki her tanışta ve yaşanan anda takip

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-67553579801968444542007-12-28T02:06:00.000+02:002007-12-28T02:07:28.812+02:00

Belki de söyleyecek hiçbir şeyi olmayan ama söylemeden de duramayan bir kimsenin sayıklamaları bunlar. Umudun had safhaya ulaştığı bir anda beliriveren ve kovmakla yahut başkaca bir çabayla da gitmeyen bir ümitsizlik halini mevcut durumun nicedir devam edişine ve defaatle ikrar edilişine binaen artık dile getiremez halde oluş. Öyle bir hal ki bu, bahis için ancak o durumdan bir nebze olsun

esenliklernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-44203522558844149612007-12-10T10:31:00.000+02:002007-12-10T10:32:04.290+02:00

Evet, ana cümle değişmeden duruyor ötemde; “Yapınca ne olacak?”. Ve buna esaslı bir cevap vermeden-bulamadan eylemelerin ve eylemlerin hep hava kalacağı da aşikar. Elbette hep dahasını ister-kendisinden beklenir bir yarış atından bahsetmiyoruz burada. Öylesine ve hiçbir şey hissetmeksizin ve duymaksızın durabilmeleri, hayatın içinde beliriveren o bomboş ama sanki yaşama da bir anlam katar

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-69171820892723654672007-11-21T01:13:00.000+02:002007-11-21T01:16:28.467+02:00

En fazla çağıldama niyetiyle ortaya çıkıveren ve yazanını-konuşanını başkacasına imkan vermeden sürükleyen ve bu sürükleyişte gerekçelerinin çatılmasına da zorlayan kendiliğindenlikler-içtenlikler. Fakat amaçlılığına ve zorunluluğuna rağmen bazı çıkış noktaları ve şekillerine de izin vermiyor değiller. Hatta özellikle gerekçelendirmek söz konusu olduğunda kişiye çok daha fazla mesai yüklüyorlar.

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-16047094738644072022007-11-20T17:51:00.000+02:002007-11-20T17:52:53.721+02:00

Nihayetinde uğraşlar ve şekillenmeler nasıl olursa olsun bir kimseye sorulacak yegane soru bu olsa gerek. Hani illaki bir hikaye yahut amaç veya derdi gütmeyi zorunlu kılar bir soru da değil bu ama. Eğer sorulmak istendiyse, sorulası bir durum hasıl olduysa ancak devreye giren ve sairlerini ziyadesiyle yok sayar bir şekilde, kişiyi kişi olarak ele alabilmek için yegane yol olarak beliriverir.

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-32504099686547270712007-10-24T02:39:00.000+03:002007-10-24T02:43:32.299+03:00

1.Evvelsi günü nicedir kullanmadığım ve ayağımın pek de alışık olmadığı bir ayakkabıyı giymek durumunda kaldım ve kaçınılmaz sonuç; saatler sonrası ayakta berelenme. Akabinde kullanma durumuna devam hasıl olunca ertesi günü yaralanma nahiyesine yara bandı kullanmak elzem oldu. Yürümekte zorlanacağım için de üç tane birden kullandım. Sonraki gün de bitti ve evime vasıl oldum. Temizliğe gereken

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-86885251442998900442007-10-16T02:27:00.000+03:002007-10-16T02:28:36.162+03:00

Zannımca düğümün esas çözüldüğü noktalardan birisi de bu. Etrafla ilişkinin ve dahi konuşmanın kaçınılmazlığı karşısında onlara teslim olmuşken bireyliği ve bireyselliği kaybetmemek adına bir o kadar da mücadeleye devam etmeli. Her ne kadar şahsiliği muhafaza ve oluşturmanın yolu teslimiyetten geçiyorsa da bir o kadar da şahsilikte ayak diretmek ve dışa bağımsızlığı hedefleyerek kim olursa olsun

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-73327783371386305282007-10-16T00:26:00.000+03:002007-10-16T00:56:17.524+03:00

Hep bir şeylerin olmasını beklemek gerek bu hayatta. Kim bilir belki de olandan yana şükürsüzlükten yahut olanın yetersizliğinden ama sonuçta hep ama hep aynı cümle, itidal yandaşlarının hepten çığırdığı ve boyun eğmekten başka yolun da ne yazık ki bulunmadığı. Hem de neden gerek diye soramadan beklemek gerek işte. Madem ki “bir şeyler” olsun istiyorsun ve hedefi gözetlemişsin o vakit beklemen

esenliklernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-39711636519974082012007-10-06T11:31:00.000+03:002007-10-06T11:34:47.137+03:00

"etraf"la ilişki..nasıl kurulur, neden kurulur, şahsilik nasıl muhafaza edilir, eylem nasıl sağlanır, burun büyüklüğü nasıl törpülenebilir, dahiliyet yahut aidiyet inşalanabilir mi...daha bir yığın soru..sanırım bu, yeni devrin en çok işlenen konularından birisi olacak..haydin davranın bakalım..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-7939295960681665482007-10-03T02:45:00.001+03:002007-10-03T02:45:54.311+03:00

Zannımca heybedekiler ve sahip olunan sıfatlar yahut bir o kadar da eminliklerle yaşam arenasına, onun bir sathına çıkmaktan ziyade insan denince aklıma gelen o bir akşamüstünde yahut şafak sökerken, çıplak bir şekilde, bir dağ başında tabiata bakan ve onunla beraber kendisini, nerede, ne haldeliğini anlamaya çalışan yalnız ve yalın bir insan olarak; yapa geldiklerinden ve yaptıklarından ziyade “

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-10837870608657620532007-10-02T23:16:00.001+03:002007-10-02T23:16:36.072+03:00

Yüklenile gelen-yüklediğim anlamların dışında ve ışığında, hele ki “denk getirememek” yüzünden kaybettiğim ve geri dönemediğim ‘yaşama ihtimalleri’ni düşününce hayatın o bizle eğlenir yüzünü görmemek mümkün değil. Değil mi kişi, kendisinden ve hasletlerinden ziyadesiyle emin dahası hayatın şekillendirmesiyle kişi, durum yahut fırsatla karşılaşmış ve görünürde ilerlemek ve tekamül adına muhatabın

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-66703689321700088862007-09-30T03:39:00.000+03:002007-09-30T03:57:59.188+03:00

insan; komik bir varlık.. kendisiyle değil bizzat kendisine ve çabalarına gülünesi bir varlık.. hani acaba kendime dair duygu ve düşüncelerimden hareketle mi böyle düşünüyorum demeden duramıyorum ama cevap değişmiyor;insan, komik bir varlık.. onunla değil bizzat ona gülünecek bir varlık.. çabası, mecrası, uğraşı, eylemi neye yönelik ve neyden ilhamla olursa olsun değişmiyor gözümde..ön kabulümün

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-69388907849019877902007-09-26T06:29:00.000+03:002007-09-26T06:35:53.154+03:00

2. Kabus (iç ses)Belki de korku sadece yeninin ve başlangıcın korkusudur. Hani elbette bir şeylerden vazgeçmek ve yerine bir başkasını koymanın ağırlık ve sorumluluğu apayrı ama ‘biz’e dair, bizi esas durdurtan ve aklı karıştıran sakın o bahsedegeldiğimiz “kendine güvensizlik” olmasın? Nasıl olacak da hayali kurulanlar teker teker hayata geçecek, raflarda yıllar yılı tozdan görünmez-okunmaz olmuş

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-12636087653547566552007-09-26T05:44:00.000+03:002007-09-26T05:47:16.747+03:00

1. Tatlı Bir Düş (dış ses)Bir daha görememekten yahut gerçekliğini kaybetmekten, hani en azından görülmüşlüğünü-vakıalığını bile muhafaza edememekten delicesine korktuğum bir rüyadan uyanmış gibiyim. Eğer kendimi ikna etsem gerçek olamayacak denli güzel olduğu için karşımda duran bir rüyadan başkası olmayacak. Oysa ben değil rüyamdan emin olmayı ve onu bir vakıaymışçasına heybemde taşımayı bizzat

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-90874346755057641342007-09-24T16:06:00.001+03:002007-09-24T16:06:58.013+03:00

Bakışlar üzerindeyken ve değil o an sokakta attığın adımlar, beher adımın-hareketin ve yaptığın bile çoktan onlara malum olmuşken sen zaten geriden başlamak ve gelmek zorundasın. Kurduğun ve kendini hapsettiğin o küçük dünyanda, masalsılık masallarıyla kendini kandırmaya devam ederken izlenmekten kurtulma şansın olmayacak hiç. Hele ki o “izlenmenin büyü ve keyfi”ne ise istersen girme hiç.

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-72240073522921803612007-09-24T16:05:00.000+03:002007-09-24T16:06:24.623+03:00

Sahi neydi ve nasıldı bu arzulamak? Ne yaptığımızda yahut hissettiğimizde buna arzulamak diyorduk? Bunun farkına varında doğallığımız da yok mu oluyordu? Yoksa tam tersine arzuyu arzu haline getiren bunun farkına varışımız ve şiddeti karşısında tutunamamamız mıydı?Belki sorular devam edecek daha ama bu arzu ve arzulamak dediğimiz şey duyguysa ve insana hassa, hani yeri geldiğinde kendi benlik ve

esenliklernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-79204255811813149622007-09-23T23:22:00.001+03:002007-09-23T23:22:44.629+03:00

“Her zaman bir üçüncü ve daha fazla yol vardır.”Dört günlük bir tatil. “Kendim olma”yı hissettiğim, yakaladığım ama nedense bunun için de bir tatile gitmemin, kendi rutin ve düzenimden uzaklaşmamın ve hatta-handiyse “kendinden” tavizler vermemin gerektiği bir dört gün. Kutsanış, ululanış, önem veriliş kadar insani sıcaklığın-ilginin elde edilişi ve fütursuzca-hesapsızca akıla gelenin duraksız

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-15353316721069818152007-09-17T02:49:00.000+03:002007-09-17T02:50:46.928+03:00

Nakde henüz çevrilmemiş olsa da döviz bürosu kuyruğunda bekleyenlerin acemiliğinin işi olsa gerek bu. Hayır; bunu derken kalifiyeliğe ve onun getirdiği ‘görev bilinci”ne, hani bir başkasındansa o kişinin el atıvermesiyle işlerin Musa’nın asasını görmüş Firavun yılanları gibi dağılıvermesine değil sözüm. Öyle anlar ve durumlar oluyor ki öncelikler ister istemez belirleniveriyor da kişi emek/sonuç

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-21653928352588374362007-09-17T02:48:00.000+03:002007-09-17T02:49:34.134+03:00

Kendi şapkasının gölgesinde, kısıtladığı-sınırladığı dünyasında yaşayan olmama isteği elbette mazur görülebilecek ve hatta gerekli kılınabilecek bir şey. Öte yandan hangi merciye olursa olsun havale etmeksizin ve bir o kadar da kendine tevcih etmeden anlam ve mana bulma arayışında öksüz kalmaksızın yola devam kudretini bulabilmek ve arzulamak da. İlk akla gelen “aklı” yoğurmak ve bir o kadarda

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-23152766099932603242007-09-11T04:55:00.000+03:002007-09-11T04:57:00.186+03:00

Bana bir itiraf yeri ve bir o kadar da nev’isi farklı varlık alanı olsun istedim bu yer. Şu hayat mezbelesinde ve sürüklenişinde kişisel tarihçeye mim konulsun, unutulmamasından ziyade yaşanmışlığına ve bir zamanlar ki gerçekliğine hürmet edilsin istedim. Hem böylelikle boy aynasında kendimi görmek ve sevdiğim-söyleyegeldiğim “ne gülüyorsun, anlattığım senin hikayen” beylik lafını en yüksek

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-28056589432875530952007-08-29T07:42:00.000+03:002007-08-29T07:44:08.697+03:00

27 yaşımda ve elimde bir şey olmaksızın, ne üretmiş ne de yakınsak bir üretime sahip olmadan, üstüne beynimdekilere ve muhtemel potansiyellerime hiç mi hiç güvenemezken ilgi, alaka ve şefkate muhtaç köşemdeyim. Geçen şu son sene boyunca zihnimde kurduğum dünyanın an be an çöküşüne ve onun ‘gerçek dünya’yla nasıl da uyumsuz olduğuna şahit oldum. Son zamanlarda ise beni çevreleyen dünyada nasıl da

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-84073078086211215032007-07-05T02:18:00.000+03:002007-07-05T02:52:29.437+03:00

sanırım korku bir yanıyla, içte yaşanan bu bölünme yahut kişinin kendisine aldığı mesafe sonrasında, seyredileninverdiği yüzleşme korkusu olsa gerek. evet, kişinin kendini seyreylemeye başlaması ve yaptıklarını bir başkasının eylemive hatta hislenişi misal takip etmeye başlaması gerilerde bir yerlerde, farkında olsun olmasın fark etmez bir şekilde,gerçekleştirilen "ideal" hale getirmenin artık

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-60830211299680862042007-06-23T00:35:00.000+03:002007-06-23T00:36:44.905+03:00

Ey dostum, otur hele de sana, sana neden güvenmeyişimi açıklayayım. Bilmez misin ve beni bilmez mi sanırsın ki asıl amacın gevrek bir gülüşe eşlik eder “hayattan memnuniyet”tir ve bunu da her daim sağlarsın bir şekil. Kendine dair inan ve güvenin öylesine tam ve sağlamdır ve ötesinde zaten nerede ne halde olursan ol adın gibi bilirsin ki sen kendinden ve haliyle kendin üzerinden yaşadığından ve

esenliklernoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-64823366657125732592007-06-22T23:28:00.001+03:002007-06-22T23:30:24.114+03:00

(Güven bahsine devam etmezden önce, ister istemez bu inan ve isteğin beslendiği kaynaklardan birisine çatmadan olmazdı, ) (diyerek, ) “Kendi”nin ne oluşu ve sınırlarını bir ön kabul dahilinde çevreleyip-ona ilişmeyip, belki biraz deşmeyi de yazının gidişatına bırakarak, mevcut ve kabul görmüş bu kendine güvensizliği açmak yerinde olacak. Anılar ve yaşanmışlar üzerinden de gerekçelendirebileceğim

esenliklernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-45526183147638523032007-06-22T01:56:00.000+03:002007-06-22T01:57:38.751+03:00

Kendimden kaçtığım kesin. Bir şey olmak, bir yerlerde durmak, kendimi bildim bileli bana eşlik eden “bir şeyler yapma” isteğine rağmen kolay kolay mümkün olmuyor. Daha doğrusu bir şekle gir(e)meme şekline ısrarla girmeme neden oluyor. Ve sayabildiğim sebepler görünürde herhangi bir kimsenin başına gelebilecek-gelmiş ölçüde yaşam çizgisine eşlik eder kırılma noktaları. Belki de kendi içimde geriye

esenliklernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-40675500307193869642007-06-12T02:53:00.001+03:002007-06-12T02:53:45.686+03:00

Hayatımın üç kadınına..Üç ablam var malum ve hayatımın üç kadını tümcesi de son günlerde yapıştı dilime.. Sanmam ki sizi ablamlar yerine koyayım yahut yansımada bulunayım; zira sen şusun, sen şu, sen de bu demedim ve şimdi bile diyemiyorum. Fakat şurası kesin ki bugünümde, bu şekilde olmamda sizlerin, şükran ve hayranlığı anmamın gereksiz-tiynetsiz kaçacağı ölçüde katkılarınız olmadı değil, tıpkı

esenliklernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-89714208632616485572007-05-28T01:51:00.000+03:002007-05-28T01:52:27.289+03:00

Evet azizim, bu güveni o kişiyi bularak tesis etmek ve sarsılmamasıya oturtmak istiyorum. Ki böylelikle, ‘insanlık katına inmiş bir malzeme toplayıcısı mıyım yoksa ben de onlar gibi bir kulum da acizane yaşamaya çabalıyorum’u görmüş ve göstermiş olacağım. Bunu bana cezbeden en önemli şeylerden birisi de “üst perdeden konuşmamamı, hani kendimi bir halt sanarcasına narsisçe buyruklar savuran ‘ego’

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-62300675733867817112007-05-28T01:49:00.000+03:002007-05-28T01:51:14.479+03:00

Bir yerlerde-bir şekilde bir kimseye güvenmek istiyorum, salt güvenebileceğim ve hatta bu güven sonrasında sorun yaşamaksızın hayatıma devam edebileceğimi bana ve herkese gösterebilecek bir kimseye. Ki böylelikle bir güvenden bahsedebilecek ve insanlara bir türlü onlara ve kendime neden güvenmediğimi anlatabileceğim böylelikle. Bahsettiğimse aslında güvenmiyor oluşları olacak, onların bana

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-84423270944272976872007-05-23T05:15:00.000+03:002007-05-23T05:17:43.592+03:00

Bir tanıdık vaktiyle benim aktaracağım kadar nazik olmayan bir haliyle şöyle bir benzetmeden bahsetmişti; “hani evinde masa üstünde çikolatası-meyvesi eksik olmayan ve eve dahil olanların istediğince tüketebileceği bir ortamda yaşayan ailenin evine gelen ve o imkanlara sahip olmayan bir çocuğun orada yaşayan kadar rahat hareket edememesinden ve sonuç olarak çok rahat davranabileceği hareket

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-36969434998203069312007-05-02T03:43:00.000+03:002007-05-02T04:03:58.107+03:00

“Sanki yeri ve zamanı geldiğinde ip çekiliverince bir kolye gibi diziliverecek tüm söylediklerim ve yazdıklarım.” İşte bu vehim beni ayakta tutan ve devam için güç verdirten. Öyle bir cümle var mı yoksa ben beher harf ve remzimle mi onu kuruyorumdan müstesna beni rahatsız eden bu meçhule kendimi koyuverişim ve dahası kerterizimi böyle ucu açık bırakışımla dahi sorumluluk almaya ve haliyle hesap

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-61748190166585250362007-05-02T03:42:00.000+03:002007-05-02T03:43:26.848+03:00

neden?konuşmak neden?rahatlamak neden?

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-10384534194978923242007-04-25T08:29:00.000+03:002007-10-06T09:02:47.367+03:00

Sessizlik Şu sessizlik çıldırtıyor beni। Kelimelerimle yırtmak ve gürül gürül çağıldamak, dahası ve esası yaşamak istiyorum. Sanki yaşamak başladığında sessizlik sona erecekmiş düşüncesi yanılgıdan başkası değil aslında. Ama bu sessizlik ve sensizlik ağır geliyor işte bana. Seninle duyacağım ve kaybolacağım bir sessizlik telaşındayım ama işte şu anda, burada yok buna tahammülüm. Ve gariptir senin

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-9364333820063901672007-04-25T08:19:00.000+03:002007-10-06T09:04:08.133+03:00

Bazı bir yaşamak sevdasıdır düşüyor içime. Neler kaçırdığımı görüp delicesine bir istek duyuyorum; ardı sıra gelen neler kaçırdığımın farkına varışsa daha büyük bir isteksizlikle beraber geliyor. Bilmiyorum bu aldığım terbiyeden ve bir yerlerde ona rücu etmemi bekleyen aslımdan mı kaynaklanıyor ama çabalamak ve bir yerlere ulaşmaya didinmek öylesine boş ve anlamsız geliyor ki. Hani çabaladıklarım

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-61783176631427487912007-04-19T06:35:00.001+03:002007-04-25T08:28:31.230+03:00

Özellikle ilk kez gittiğim yahut seyrek uğradığım evlerde-misafirliklerde, hele ki yatıya kaldığımda ve geceleyin tuvaleti kullandığımda aklıma takılan bir sorun bu. Eğer az evvel orada bıraktığım sıvımın üzerine suyu boca etmezsem orayı kirli bıraktığım için birilerini, ev sahibini rahatlıkla rahatsız edebilirim. Elbette safran sarısı bir renk, hele ki ayakta bevl etmeyi adet edinen bir kimse

esenliklernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-17738970370685300392007-04-19T06:03:00.000+03:002007-04-25T08:27:28.825+03:00

Yanmak “Kelimelerim yüzünden mi hayattan bu kadar kopuk ve ondan yana korkağım yoksa onları bir sığınak ve kaçış noktası mı belledim kestiremiyorum।” Atılıvermek ateşe ve odununu kendi kanın ve canından kılıp yanmak ve yakmak. İşte orada, tam karşında durana teslim olmak ve bu amaçla sınırı aşıvermek. Ama o “yaşayamamak korkusu” yok mu durduruyor insanı ve samimiyeti. “Atılmışlıktan başka ne bir

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-28304997497121856502007-04-19T05:58:00.000+03:002007-04-25T08:38:41.418+03:00

Bayım, Evet “konuşunca rahatlıyorum” ve bundan yana da rahatsızım, zira bu beni “acaba konuşmak için mi konuşmak / rahatsız değilken rahatsız olup / rahatlamak için rahatlamak telaşında mıyım?” sorusuna götürüyor। Bir şekilde diline “yaşamadan yaşamak” türküsünü dolamışken, kendimi akışa bırakmak ve “nasıl rahat ediyorsam öyle davranmak” bana çare olamıyor। Ancak konuşmak ve yazmak üzerinden

esenliklernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-91434824967480339572007-04-19T05:03:00.000+03:002007-04-25T08:23:36.899+03:00

1।) Sen hayata sarılmadıkça ve ona bağlanmak için yeterli çabayı göstermedikten sonra sana gelen ve seni kendine çeken bir şey yok hiç. O yüzden buna sadece duygusal boşluk diyebiliyorum da ne ötesine geçebiliyorum ne de berisine dönebiliyorum. Etrafı saran onca insan ve ateşe odun atıldıkça yıllar yılı büyüyen ve genişleyen bir hare. Nereye kadar dayanabilirler yahut sen nereye kadar

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-68478006638090652362007-04-17T02:42:00.000+03:002007-04-17T02:45:28.093+03:00

İnsanlığın başına musallat olmuş, kendini bilmez bir biçareyim işte. Dediklerim değerli ya da dinlenesi olduğundan falan değil sadece ve sadece değerli ve dinlenesiymişcesine, bulduğum bir boşluğu doldurarak, kelimelerimi öylesine savurmamdan ve pervasızlığımdan musallat olmuş da insanlık pınarında çevreme ve çevremde bile olmayanlara savurup duruyorum kelimelerimi, hem de insanlık namına. Hani

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-22022160231018716702007-04-10T08:28:00.000+03:002007-04-10T08:57:40.793+03:00

Beklenenden ve beklediğimden çok daha uzun bir süre sonrası yine yeniden açık camdan seyre devam.Beni durdurtan şeylerden başlıca bir tanesi de, acıyla bir daha fark ettim ki, bizzat “yazı”nın kendisi, iletişim arenasına çıkmak gerekliliği. Hazmetme kapasitesini bir hayli aşan yenilikler-yenilenmeler ve yine bir o kadar da zorlayıcı ikilemler zinciri sonrasında ilacımın kendisini de yazıda

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-62700756521046338652007-04-10T08:00:00.000+03:002007-04-10T08:27:35.596+03:00

Boğaza karşı, gereğinden ne çok ne de az uyumuş bedenimle, ona söz geçiremeden ve ondan ziyade ruhumu ayıltamadan satırlara geçebilmek adına “bu gerçeklerden kurtulmak” gerekliliğine takılıyor aklıma. Bir hazineymişçesine gizli-saklı, ama bir o kadar da aranması-bulunması bilindiği takdirde kolayca elde edilecek açıklıkta gömdüğüm soruma es kaza bir cevap-çağrı gelmiş ve hemen heyecanla ona

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-43444319338867505692007-04-10T07:47:00.000+03:002007-04-10T07:55:57.042+03:00

Bir parantez içre iki tarih arasında sıkışmış ve bir o kadar da sıkılmış bir insandır yazar. Neden yazdığını bilmeksizin yazıp duran, ama bir yandan da tümden nedenlerini eşek gibi bilir ve bu bilişinden çok daha fazlasını yazmazken buzdağı misal hissedip düşündüklerinin göstermeye değer ve cüretkar bulduğu kısmını öylesine ortalığa serendir yazar.Yazar “ne yazar ne yazmaz” ama beklenir sürekli

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-38146667651995675912007-04-10T07:38:00.000+03:002007-04-10T07:45:56.506+03:00

Ve hatta saati ve dakikasıyla bir dönem kapanır ve çok daha bilinmeziyle bir yenisi açılırken kimi insan uykusunda ve kimisi uyku mahmurluğunda ve çok daha fazlası uykusuyla alakasız gününde yaşar ve soluklanırken ay yavaştan dolunaya dönüyor orası kesin..Ve kocamanıyla bir gezegen, dünya, milyonlarca yıllık serüveninin ufacık ve önemsiz bir ayrıntısında bir yeni noktaya hazırlanıyor sürüklenmek

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-91710156795428568662007-04-10T07:37:00.001+03:002007-04-10T07:37:50.769+03:00

Anlamayacağı mı yoksa anlayamayacağı mı çok da anlamlandırılmadan-anlamlandırılamadan girişilmiş bu iletişim arenasında yer-yön bulmak dahası söylenilenlere anlam kılıfı bulma çabası olmaksızın onları ancak ve ancak yeri geldiğinde anlam kazanacak halde sarf edivermek ardı ardına. Ve bir süreç bu aslında. Öyle bir süreç ki söylenilmesinden ziyade sürdürülmesinin güç olduğu, nereye demir

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-18811276179100826352007-04-10T07:32:00.000+03:002007-04-10T07:35:05.817+03:00

defterden koparılmış sayfalar..Salak bir romantizm ve bir o kadar da gereksiz bir saplanış bu. Aslen bir defterin parçasıyken ve bu kopartılmış olunsa da değişmeyecekken yalnızlık ve yalınlığında, işte dostum, seni ve beni “defterden koparılmış sayfalar” kılıyor.Durum bu kadar basitken de, işte, durumun basitliği meseleyi güçleştiriyor. Ve ne vakit “bu kadar da kasılacak, abartılacak bir şey yok

esenliklernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-39028341722294447682007-04-10T06:39:00.000+03:002007-04-10T06:47:05.291+03:00

Falda en sevdiğim yorumlardan birisi “bu aralar duygu ve düşüncelerini yazılı olarak karşında görmek seni rahatlatır; günlük tut” yorumu. Ve sabaha karşı bıkkınlıkla satırlara duygusal boşluk içreliğimi yazıyorum. Hayatı idame ettirme güçlüğünde, beride-geride bağlanacak ve sığınacak ve bir o kadar da kendimi adayacak bir nokta-kerteriz bulmaksızın, bunun yokluğunun beni güçlü ve hatta bizzat ben

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1158627786357907972006-09-19T04:02:00.000+03:002006-09-19T04:03:06.370+03:00

Behey masallar okuyup en başta kendini, dahası sana inanan çevreni uyutan ve kandıran şarlatan; hele otur bir yanıma da iki dinle sözlerimi!Hiç mi hiç itirazım yok kendine inanmana ve payeler biçmene. Ve bunlardan güç alıp ortalarda salınmana. Salınmalısın elbet er meydanında tüm vakarınla. Hele ki hak ediyor olmadı en azından bunu kendine layık görebiliyorsan. Ve istediğince-gönlünce eğ boynunu

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1158624989226527162006-09-19T03:15:00.000+03:002007-04-17T03:02:07.208+03:00

Eskilerden bir kartal günü; her şeyin üst üste geldiği beni hepten bunalttığı bir gün. Dahası o lanet cumalardan, hani o pencereden önce evcilerin ve servislerin hızlıca, sonrasında da yatılıların sırtlarında çantalarla yavaşça dağılıp gittiği cumalardan birisi. Boş binaya ve sınıfa sığındığımda kulaklarımda çalan parça; “sabır/göksel”. Hayat biraz daha güzel ve çekilebilir mi ne?Mülakat öncesi.

esenliklernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1155742028896350892006-08-16T18:24:00.000+03:002006-08-16T18:27:08.926+03:00

Bakıma girdiği,mecburen bakıma alındığı bu günlerde “yalnızlık” bahsine de el atmak, onunla yüzleşmek durumunda kalmış, çoğu zaman kendisinin bile onu terkettiği, bir telefon yahut beş metre uzaklığındaki insanların dahi ona kar etmediği ve bir türlü bununla barışamamış yalnız bir insan, yalnız bir ruh.Taşıdığı hasletler itibariyle mi bu halde olduğu yoksa umarsız bir çırpınışla farkedilmesi

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1155575445216846522006-08-14T20:02:00.000+03:002006-08-14T20:10:45.216+03:00

…Kendimi düşününce, hem de söyleyegeldiğim o “hayal kurmayan bir insan olmanın” tam tersine, sadece ve sadece düş kırıklıklarından ibaret olarak görüyorum. Ne yazık ki bunun iş ciddiye bindiğinde ortadan kaybolmakla da ilgisi yok. Kendi içimde kurduğum, heves ettiğim noktalar öylesine bir hız ve istikrarla elimden kayıp gidiyor ki arkalarından değil ağlamak onları anlamak-fark etmek bile çoğu

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1155574389293366522006-08-14T19:49:00.000+03:002006-08-14T19:53:09.316+03:00

artık zamanı ve yeri geldi gibi..pek bir yakında ya tümden geri dönerek yahut da/hiç olmadı birikmişleri harcayarak burdayım..esenlik dilerim canım kendime..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1154837145245547132006-08-06T07:04:00.000+03:002006-08-06T07:05:45.246+03:00

Böylelikle “beni ben yapan” yahut bana dair temel özelliklere bir yenisi daha eklendi. İkincisi zaten malumdu nicedir, kelimelere dökülmesi ise birkaç ay önceydi. İlki de çok yabancı olmamasına karşın “kariyer”le ne bağlantısı kurulmuş ne de bu denli netleştirilebilmişti. Sonuçta kariyerle, adam olmayla veya “bir şey olmayla” bezenmiş korku yanına-yöresine bir alternatifini koyamadığım “olmak”

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1154836857279915492006-08-06T06:59:00.000+03:002006-08-06T07:00:57.293+03:00

Beni zorlayan ve kahreden bir dönemden geçtiğim kesin. Fakat ayrıntılara takılmayıp deşecek cesareti bulduğumda snırım karşıma çıkan ve çıkması gereken şey “kendimle yüzleşiyor” olduğum. Kendime biçtiğim değerler, yaşadıklarım ve yaşamadıklarım, hayal kırıklıklarım ve üzüntülerim, tembelliklerim ve eylemsizliklerim... kendimi kaybetmekten yakındığım bu günlerde belki de hiç olmadığım kadar

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1150912630578850652006-06-21T20:56:00.000+03:002006-06-21T20:57:10.580+03:00

şimdilik manisa'ya..hayrolsun sonu..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1150912580343745512006-06-21T20:54:00.000+03:002006-06-21T20:56:20.363+03:00

SessizlikEn güvendiğim kelimelerden bile eser yok ortalıkta. Dahası yazmaya ne mecalim ne hevesim. Elinden oyuncağı alınmış çocuklar gibi, görmek istediği yerde kendisini bulamayan ben öylece ve sessizce duruyorum. Hani el altındaki diğer oyuncaklar da kesmiyor artık. Oysa yeterince uslu oluşumu kanıtlasam elden alınan da verilecek üstüne etrafım da şenlenecek ben de. Ama işte üstte ölü toprağı

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1149374564061699252006-06-04T01:39:00.000+03:002006-06-04T01:42:44.083+03:00

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1147059126825984122006-05-08T06:19:00.000+03:002006-05-08T06:32:06.840+03:00

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1147058363128593942006-05-08T06:14:00.000+03:002006-05-08T06:19:23.143+03:00

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146794825934895242006-05-05T04:56:00.000+03:002006-05-05T05:07:05.950+03:00

nice senenin ardından ufukta beliren, belirmesiyle bile heyecan ve neşeye gark eden bir tanıdık sima..yıllar öncesinde geldi, fırtınalar estirdi, duruldu, yerini tatlı ve ılık meltem rüzgarlarına bıraktı ve sonra 'bir peri suret' misali uzaklaştı gitti. sonra tekrarlar ve tekrardan nihayetler.. şimdilerdeyse tören yeri hazırlanmış, takımız özenle süslenmiş beklemedeyiz tekrardan huzura kabulü ve

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146793926230667982006-05-05T04:34:00.000+03:002006-05-05T04:52:06.246+03:00

umarım haddimi aşıp hakkım olmayan bir şeyleri koymuyorumdur buraya.. ama beni o denli heyecanlandıran ve sevindiren bir çağrıydı ki bu, 'günlüğümle' paylaşmadan edemedim.. hem de hiç beklemediğim, bekleyemeyeceğim teveccühlerle bezeli.. ama esası bambaşka diyarlarda şekillenen, yaşayıp yeşeren ırmakla aynı sedaya sahip olmak, hele o bambaşka kıyafetlere ve kelimelere rağmen aynı hissiyatın eseri

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146792152042292902006-05-05T04:20:00.000+03:002006-05-11T11:02:34.800+03:00

Nasıl olur da on beş yıldır tanıdığım bir insanı onca senenin ardından ve daha çok da etrafın uyarması, dürtmesiyle hiç de tanımadığımı fark ederim? Onca paylaşım yahut iletişim acep benim gördüğüm ‘bir peri suret’ti de o hülyaya mı kanmıştım yoksa ben mi ne kendimi ne de insanları tanıma noktasında yetersiz kalıyordum? Kim bilir belki de görmek istememek, bir hülyanın peşinden değil on beş daha

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146707514277248052006-05-04T04:50:00.000+03:002006-05-04T04:51:54.276+03:00

Sanki matah bir şeymiş gibi anılıyor da bir iltifat olarak boynuma takılıyor bu kâfir olmamak, üstünü örtmemek meselesi. Oysa ben bunu ne bir güzelliğin ne de yerindeliğin peşine düşerek yapıyorum. Öylesi bir illet ki bu yakaya yapıştığında özgüveni bile buradan kurmayı zorunlu kılıp her sıfatın ve edimin ve kılışın ardı sıra geliveriyor. Hani hiç de bir övünç kaynağı olarak sunamıyorum bunu

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146707391465612462006-05-04T04:47:00.000+03:002006-05-05T04:30:39.476+03:00

Bu dört kelime zihnime dört gün önce yapıştı ve haklarını verme düşüncesi beni dört günümden etti. Öyle gidenler ve uzaklaşanlar oluyor ki hayattan, hayatımızdan ancak toz duman yatışıp, iş işten geçtikten sonra anlayabiliyor insan bu gidişin ne menem bir şey olduğunu, dahası aslında gidiş değil sadece bir uzaklaşma olduğunu. Orada öyle afacan bakışla beni takip eder ve kelimelerimi okurken

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146705878613480572006-05-04T04:14:00.000+03:002006-05-13T18:12:14.936+03:00

eh iki günün ardından anca aynı kareye sığdırmayı başardık ya bu da bir ilerleme sayılır..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146441017959346552006-05-01T02:48:00.000+03:002006-05-01T02:50:17.976+03:00

Bilmiyorum ve bilemem ne kadar kendimi kandırıyorum ama şu son günlerin, yazmam gereken üç sayfacığa rağmen ve üç günümü bu uğurda gömmeme rağmen bir türlü derdimi anlatamaz-o nalet yazıyı yazamazken, iş işten geçtiğinde, son dakika golü yiyip uzatmalarda hakem kararına mahkûm olduğumda akıp giden yazının açıklaması yine “şahsileştirme”ye başvurarak yapabiliyorum. Bu ‘iş ciddiye bindiğinde çekip

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1146174307958624072006-04-28T00:35:00.000+03:002006-04-28T00:45:07.970+03:00

c'est le temp qui croire, parler et aussi defendre les choses qui consruient le moi-meme..oui, c'est le temp qui croire une consturuction; malgre ses defauts et ses insuffisants..parler sur les nouvautes qu'elles sont totalement nulles mais aussi agreables et coulerauses..defendre comme le dernier le point de defense....vivre le instruction,vivre les nouveaux mondes,et vivre le croiyance qui on

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1145484643965552352006-04-20T00:52:00.000+03:002006-04-20T01:10:43.990+03:00

yeni bir şey değil ama bir hayli sevdim bu ayrımı; fiziği öteleyen ve aklı öteleyen.. evet öyle şeyler var ki metafizik olup fiziğin ve dünyanın ve görüp tecrübelediklerimizin açıklanmasını, hani "aklın temel ilkeleri-doğruları"nı dile getirmeyi ehline müracatla sağlıyor.. ama bunun bir adım ötesinde "kalbin mühürlü olup-olmaması" yahut düğmenin tikli olup olmaması misal hiç bir tartışmaya yer

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1145482614892173262006-04-20T00:29:00.000+03:002006-04-20T00:36:54.893+03:00

evet onca erken başlamaya ve hele hele ağırbaşlılığa rağmen anca kapandı-kapanıyor er-gen-lik devresi de kendini bir hiç uğruna, daha doğrusu "ben burdayım ve bireyim" diyebilmek için yıpratmalar, sorumluluklardan ve kılmalardan kaçmalar son bulsun diyebiliyorum..ve önümde iyi bir dönemeç, ya savrulurum ya da yola devam iznini alırım.. süreyse kısıtlı; bir buçuk ay var-yok.. bakalım sonucu

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1145482152752624622006-04-20T00:06:00.000+03:002006-04-20T00:29:12.766+03:00

günlük bu aslında.. kendi iç dünyamdaki açmazlarımı, yaşadıklarımın yansımalarını dahası gün be gün değişen-evrilen düşüncelerimin seyrini takip etmek ve seyretmek adına çiziktirdiklerim var ve olacak burada.. hani ne kalemime güvenip "okunası" şeyler yazma iddiasındayım ne de dünyayı değiştirecek olmadı en azından şöyle bir sarsacak fikirlerim var da onları pazara çıkartıyorum.. kendine güvensiz

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1144887652872468812006-04-13T03:16:00.000+03:002006-04-13T03:51:46.656+03:00

artık bir de gerekliliğiyle "ilk yazmalar" çıktı karşımıza.. hani okuma kısmını belki kabullenebiliyorduk kolayca ama bu zorlanılacak bir durum işte.. hani öyle bir yazılacak ki iki gün geçmeden bunun yalanlanabilmesi, fikren ve kalemen tekamülle beraber geçici yuvadan kurtulunabilmesi mümkün olsun.. ve aynı zamanda dünyaları kurtaracak denli olmasa da en azından biraz sarsabilecek denli güven de

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1144120444594809352006-04-04T03:52:00.000+03:002006-04-04T06:21:09.003+03:00

- bir kral kendi iç dünyasında krallığını ne zaman ve nasıl kurar?- "bakıldığında görün"- "narsist-ezik"- zaman karşısında itibarını yitiren yazının bakıldığında görünme üzerinden kurtuluşuna dair- "geride yatan" bahsi ve asli mana- felsefenin günümüz yorumu; sormak- din ve tasavvuf ayrımı- "ego tatmini"- örtünme'nin sosyolojik anlamına dair bir giriş- 'ne gülüyorsun, anlattığım senin hikayen!'

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1144111844719480472006-04-04T03:31:00.000+03:002006-04-04T06:16:50.643+03:00

nereye doğru yol aldığımı bilmiyorum. fakat şurası kesin ki bir kıpırdanma daha yaşanıyor gerilerde, tıpkı bundan 6-7 sene evvelsinde, zeminin ya yerine oturacağını ya da hepten çökeceğini hissetmemde olduğu gibi. hani bir safha geçilmesi daha olacak ve onun kilit cümlesi ha verildi ha verilecek, belki de bu yazıyla ortaya çıkacak. bu evrenin ne sıfatla ne mezuniyetle yahut bir başka gelinen

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143720128393613642006-03-30T14:38:00.000+03:002006-04-13T04:40:38.996+03:00

etrafı kolaçan etmede ve hele ki insanı davranışları üzerinden tanımlamada aristo'nun töz kavramını ödünç almak işimizi kolaylaştıracak.. şurası kesin ki (sonrasında varlık ve varolan ayrımına dek gidecek olan haliyle) ancak etrafımızda görüp tecrübelediklerimizin, yani birincil manada tözlerin üzerinde konuşmak mümkün.. daha çok gizli yahut aşikar bir belirtmenin, harf-i tarifin eşlik ettiği "bu

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143420165257566092006-03-27T03:41:00.000+03:002006-03-27T03:42:45.256+03:00

yazı yahut dile getirilmiş..iç ses yahut yorumlamalar..dış ses yahut ad koymalar..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143420014173795912006-03-27T03:19:00.000+03:002006-03-27T03:40:14.186+03:00

ne olduğunu bildiğim bir mağaraya girmişim de ilerliyorum öylece.. elimde bir "şimdi"nin ve imkanların feneri, anca üç-beş metre önümü ve ardımı görüyorum da ses edemiyorum pek ne geldiğim yerlere ne geleceğim yerlere.. bazı karışmıyor da değil; kaçıncı dönemeçti bu, güzergahım nerlerdendi ve aşağıya-yukarıya, sağa-sola ne ilerlemeler-gerilemeler kaydedebilmiştim.. aynı şekilde meçhul çoğu zaman,

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143418754972692522006-03-27T02:40:00.000+03:002006-04-20T01:14:21.140+03:00

şu an beliren ya da çoğu vakit sinsi bir hastalık gibi zayıf düşmelerimi kollayıp bazı baskın çıkan bazı baskın çıkılan haliyle serde beliveriren sıkıntının kaynağı nerde? anlatacak bir şey bulamamaktan mı anlatıp durmaktan mı.. yazmaktan mı yazamamaktan mı.. kim bilir belki de yaşamaktan yahut yaşayamamaktandır..1.evet, anlatmak bir ihtiyaç.. en başta kendini yakalamanın ve başkasını kendine

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143091538041817242006-03-23T07:01:00.000+02:002006-04-04T06:19:34.680+03:00

evet yerinde ve hesabı verilmesi gerekli bir soru; " neden bu konularda, eskide bıraktım dediğim meselerde kafa patlatıp duruyorum.. neden göndermelerimin ve açıklamalarımın pek çoğu 'geçmiş'e dair? ("geçmiş hiç kaybolmayacağına inanadığımız ama her zaman kaybolan bir serap(e.öz)"tı, ne çabuk unuttun).. bu bir samimiyetsizlik mi, kopamayış ve kendini inkar mı yoksa aslını görmezden gelme çabası

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143090065194396082006-03-23T06:58:00.000+02:002006-04-04T06:19:20.776+03:00

aylar sonra gelen cevap.. hem de en temele oturdu.. demek beyin biz farketmesek de, bizden çok bizi düşünürmüş..İslam inancında, peygamberin kuranda yer almayan ve onun-yaratıcının ağından sarf ettiği sözlerden birisi olan ve tasavvufçuların kâmil-olgun insanı tanımlamak için tercih ettiği bu kutsi hadisi “insanı ve onun var oluşunu” anlamak için yorumlamak da mümkün. Zira bir olgu olarak İslam

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143089768490980612006-03-23T06:43:00.000+02:002006-04-04T06:19:11.616+03:00

yaşamımdan kesitler olsun istemiştim buraya başlarken ama itiraf etmeliyim ki başta kendimden beklediğim kadar yazma konusunda ısrarcı ve takipçi olamadım.. fakat bugün itibariyle düşünce kesitlerime ve çalışmama hasredebilirmişim gibi geldi.. böylelikle amacıma da ulaşabilirim..bir de beni engelleyen şey zemini belirleyemem oldu şimdiye dek.. her ne kadar zeminsizlikte yol alayım demiş olsam da

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1143088705636902882006-03-23T05:57:00.000+02:002006-04-04T06:19:05.433+03:00

olayın koptuğu bir diğer nokta ise iki geride yatanın birbiriyle çakışması..zira "bir insanı, o insan yapan", şahsileşmesini (şahıs-kişi olmasını) sağlayan kısımın varlığını kabul edişimiz üzerinden yaşama dair, hani bu dünyaya-gündeliğe ait olanları attığımızda karşımıza çıkacak olan "o kimseyi, o kimse yapan şey" olacaktır.. ki bunun üzerine çalışmak, bu ayrımın doğasını çizip açıklamak ilk

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1138923341485612282006-02-03T01:30:00.000+02:002006-05-08T06:37:28.686+03:00

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1138163820483425722006-01-25T06:34:00.000+02:002006-04-04T06:18:58.010+03:00

artık cevabı bulmam gerekiyor.. ama çabamı engelleyen şey alacağım cevabın bir itikada ya da çembere bağlı olacak olması.. bense nerede duracağımı henüz kestiremiyorum ve sanırım bundan korkuyorum..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1138162783896877992006-01-25T05:36:00.000+02:002006-04-04T06:17:19.596+03:00

berbat bir hafta.. bilinmezler ve sorumluluklar.. yetişmem gerekiyordu ve ben bir yerlere koşamamamın yorgunluğundaydım.. yine bir soruydu temelde ve her zamanki sorun; iyi de bana basit başkasına değilse nereye koymalı tüm söylenenleri.. "bilgeliğini ancak çileciliğine, kendini öznelliğinden duyduğu utanca borçlu bir bakış" yalan olmayacak mıydı..haftanın koşturma ve yorgunluğu henüz bittiğinde,

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1138160119454561962006-01-25T05:31:00.000+02:002006-01-25T05:35:19.460+02:00

ve bu sabah biraz daha öldüm,ölüme giderken gönlüm..bilemedim-bilemem parçalanmış da yağan gönlüm müydüyoksa ölümüm müyoksa ölüm müyoksa ölü müyoksa öl mü..

esenliklernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21201752.post-1137675431806734052006-01-19T14:47:00.000+02:002006-01-19T14:57:11.816+02:00

pek yakında efendim..

esenliklernoreply@blogger.com0